Καιρός για Ήρωες

Στον καιρό της κρίσης, νοιώθουμε να χάνουμε την ταυτότητα και τον προσανατολισμό μας και δεν βρίσκουμε πουθενά διέξοδο.
Ζητήσαμε λοιπόν από τον γνωστό σκηνοθέτη Ροβήρο Μανθούλη, που έζησε εξόριστος στο Παρίσι κατά την διάρκεια της Δικτατορίας, να συναντήσει έναν άνθρωπο που ακόμα και σήμερα, στα 85 του χρόνια, αγωνίζεται για δικαιοσύνη και ελευθερία, τον δημοσιογράφο Ηλία Δημητρακόπουλο , που ζει μόνιμα στην Ουάσιγκτον.
Ο Δημητρακόπουλος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στον αγώνα εναντίον της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, μέσα από την αποκάλυψη της ελληνικής πτυχής του σκανδάλου Watergate. Είναι ο μόνος που τόλμησε να τα βάλει με τη CIA, υποβάλλοντας μήνυση εναντίον της και συνεχίζει να συλλέγει στοιχεία για την προσαγωγή του Χένρυ Κίσσινγκερ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να εκδικαστεί ως εγκληματίας πολέμου.
Μέσα από την ταινία μας αναδεικνύουμε τον άνθρωπο που αντιστέκεται και αγωνίζεται, που δεν διστάζει να «αναμετρηθεί» με την ιστορία και να «καταγραφεί» – με τη δράση του – στη συλλογική μνήμη.

Μόνο οι λέξεις συνεχίζουν

Τον χειμώνα του 2010 στο μπαρ Dasein, στα Εξάρχεια, ξεκίνησε το project «The Confession Session».
Εμπνευστής του ο Άλκης Γούναρης που κάλεσε 52 θαμώνες του μπαρ για να εξομολογηθούν προσωπικές τους ιστορίες.
Οι ιστορίες αυτές πέρασαν στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα έγιναν υλικό για αυτό το ντοκιμαντέρ.

Σπύρος Παπαλουκάς – Η περιπέτεια της ζωγραφικής

Σε όλη την παιδική μου ηλικία , η δασκάλα μου έκανε αυστηρές παρατηρήσεις για τα σχέδια μου , έτσι που η ζωγραφική για μένα έγινε μεγάλο βάσανο.
Στα χρόνια που πέρασαν , η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές ένοιωθα την ανάγκη να ζωγραφίσω . Δεν τόλμησα όμως ποτέ να τραβήξω μια γραμμή στο χαρτί , ίσως γιατί – κουβαλώντας τα τραύματα του παρελθόντος – πάντα πίστευα ότι δεν θα τα καταφέρω.
Ξεφυλλίζοντας ένα λεύκωμα για τον ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά , μια φράση από τις σημειώσεις του , που έλεγε ότι ο καθένας , αν έχει μια μέθοδο , μπορεί να μάθει να σχεδιάζει , με άγγιξε βαθιά . Και αυτό γιατί από εκείνη την στιγμή η ζωγραφική για μένα σταμάτησε να είναι απροσπέλαστη , έγινε μια τέχνη με κώδικες και μυστικά που μπορούσα να κατακτήσω.

Στην Εξορία

Το Νοέμβριο του 1942 η Τουρκία επιβάλλει έναν κεφαλικό φόρο, το Βαρλίκι (φόρος περιουσίας)
Ο δυσβάσταχτος αυτός φόρος, επιβλήθηκε από την τότε τουρκική κυβέρνηση (Ινονού-Σαράτσογλου) με κραυγαλέα μεροληπτικοτήτα σε βάρος του μη μουσουλμανικού πληθυσμού της (Ελλήνων, Αρμενίων κι Εβραίων).
Όσοι δεν κατάφεραν να πληρώσουν αυτόν τον ληστρικό ‘φόρο περιουσίας’ οδηγήθηκαν στα εργατικά τάγματα στην ενδοχώρα της Τουρκίας (Ερζουρούμ).
Το ντοκιμαντέρ αυτό βασισμένο στο ημερολόγιο-μαρτυρία του Κωνσταντίνου Κιουρκτσόγλου καταγράφει –για πρώτη φορά στην ιστορία – τις πραγματικές διαστάσεις αυτής της οδυνηρής εμπειρίας.

Γράμματα χωρίς παραλήπτη

Τα Γράμματα Χωρίς Παραλήπτη είναι ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ βασισμένο στο Χρονικό Των Δέκα Ημερών της Αγάπης Μολυβιάτη Βενέζη. Το Χρονικό αυτό, είναι το ελεγειακό έπος ενός ήρωα – του Κemalettin, ο οποίος δεν δίστασε να διακινδυνεύσει ζωή και καριέρα – παρά τα τραυματικά προσωπικά βιώματά του, κατά τη διάρκεια του Μικρασιατικού πολέμου – προσπαθώντας να απεγκλωβίσει τον Ηλία Βενέζη, τον αδελφό της Αγάπης, από την «θανατηφόρα αποστολή».

ΠΥΛΑ, Αυτοί που πάντα έμεναν μαζί

Πύλα. Το μοναδικό μικτό χωριό στην Κύπρο, κι αυτό, μετέωρο, στη νεκρή ζώνη, μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Βρίσκεται κάτω από την εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών και δεν καταλήφθηκε από τους Τούρκους εισβολείς το 1974.

Μίμης Κοντός – Από την ανατολή ως τη δύση της Σελήνης

Ποιά μπορεί να είναι η πορεία του καλλιτέχνη , που όπως ο ίδιος δήλωνε στις συνεντεύξεις του , αγάπησε τη ζωή περισσότερο από την τέχνη και μάλιστα δίχως ενοχές ; Ποια τα διλήμματα και ποια τα αινίγματα του ζωγράφου , που δεν βρέθηκε ποτέ κάτω από την προστασία των γκαλερί και των εμπόρων της τέχνης;

Η πρώτη μου φορά

«Η Πρώτη μου φορά» είναι μια ταινία για την εγκυμοσύνη. Για το πώς νιώθει μια γυναίκα όταν μπει σε αυτήν την ιδιαίτερη περίοδο της ζωής της όπου κυριαρχούν οι αντιξοότητες, η συγκίνηση και οι νέες εμπειρίες.
Για όλα όσα δεν απαντώνται στα βιβλία αλλά μοιράζονται μεταξύ τους οι έγκυες γυναίκες.

ΜΙΕΚΟ

Στην χειμωνιάτική Αθήνα μια μυστηριώδης Γιαπωνέζα κατευθύνεται κάπου χρησιμοποιώντας τα δημόσια λεωφορεία.
Βλέποντας το πρόσωπό της από κοντά παρατηρούμε ότι συσπάται, ως που ένα δάκρυ προβάλλει.
Γιατί όμως;

Βέτα, μια όμορφη χοντρή

Μια διάσημη χοντρή εξομολογείται στιγμές από τον χώρο του θεάματος και από την καθημερινή της ζωή.